مقدمه

سرانجام آمریکا و روسیه پس از ماه‌ها گفت‌و‌گو بر سر قراردادی تاریخی، برای کاهش تسلیحات اتمی به توافق رسیدند. توافق روسیه و آمریکا بر سر کاهش تعداد کلاهک‌های هسته‌ای خود، در جریان گفت‌و‌گوی تلفنی روز جمعه ۲۶ مارس، میان رهبران دو کشور صورت گرفت و روز ۸ آوریل در پراگ با برگزاری مراسمی نمادین به امضای روسای جمهور دو کشور رسید. هر چند امضای پیمان جدید کاهش تسلیحات استراتژیکی تهاجمی موسوم به "استارت جدید" که "استارت ٢" نیز خوانده می­شود، مرحله‌ای مهم در   تجدید[1] روابط مسکو و واشنگتن است، اما مسئلۀ توسعۀ ناتو به سمت شرق، برنامه‌های کاخ سفید برای استقرار تجهیزات   سپر ضد موشکی در اروپای شرقی و مواضع پنتاگون در آسیای مرکزی و قفقازجنوبی، از جمله اختلافات آمریکا و روسیه می‌باشد که همچنان باقی است  .   بدین دلایل اینک این سوال مطرح است که پیمان استارت جدید تا چه اندازه ضمانت اجرایی دارد؟، چرا طرفين بر امضاي دوباره قرار داد استارت 1 تاكيد و خواستار   احياي آن شدند؟   و پیمان جدید چه تاثیری بر روابط دو کشور از جمله در موضوع مسأله هسته­ای ایران خواهد داشت؟